به گزارش دنده ۶ – این می توانست قدرتمندترین باشد. بیش از نود سال بعد، بر اساس پروژه ها و نقشه های آن زمان، آئودی تصمیم گرفت این رویا را محقق کند و آن را در تپه جشنواره سرعت گودوود به مسابقه بگذارد. Schnellsportwagen (نامی که باید با آن به بازار عرضه می شد) قصد داشت از همان موتور ۴.۴ لیتری ۱۶ سیلندر نصب شده بر روی اتومبیل های مسابقه ای با نسبت تراکم کمتر استفاده کند تا بتواند با بنزین معمولی کار کند. قدرت ۲۰۰ اسب بخار و گشتاور ۴۳۶ نیوتن متر این خودرو را به سرعت ۲۰۰ کیلومتر در ساعت می رساند که آن را به قوی ترین مدل تولیدی آن سال ها تبدیل می کرد.
از ابتدا ساخته شده است. برای این پروژه، آئودی به متخصصان ترمیم کراستویت و گاردنر مراجعه کرد، که از طرح‌ها و پروژه‌های اولیه (حداقل آن‌هایی که از آزمایش زمان و بمب‌گذاری‌ها جان سالم به در بردند) شروع کردند: تمام قطعات و اجزای آن با دست ساخته شده بودند، در حالی که برخی از عناصر – مانند فاصله بین دو محور – برای اطمینان از ایمنی خودرو اصلاح شده است. ۵.۳۹ متر طول، ۱.۷۶ متر عرض، ۱.۶۶ متر ارتفاع و با فاصله بین دو محور ۳.۳۲ سانتی متر، سبک اتویونیون اصلی تایپ ۵۲ را با فضای سه سرنشین، چمدان و حتی دو چرخ یدکی به یاد می آورد. وزن آن ۱۴۵۰ کیلوگرم است. در غیاب نشانه‌هایی در پروژه اصلی در مورد رنگ، صنعتگران بریتانیایی نقره‌ای سلولزی را انتخاب کردند.
به مخلوط می رود. در مورد موتور که همیشه در یک موقعیت مرکزی نصب می شد، مهندسان آئودی مجبور شدند مصالحه بیشتری انجام دهند و از یک توربوشارژ ۱۶ سیلندر (مشابه مدل ۱۹۳۶ نوع C) با قدرت ۵۲۰ اسب بخار (۳۸۲ کیلووات) استفاده کنند. مخلوطی متشکل از ۵۰ درصد متانول، ۴۰ درصد بنزین بدون سرب و ۱۰ درصد تولوئن. گیربکس پنج سرعته دستی برگرفته از مدل های مسابقه ای است. مخزن ۱۱۰ لیتری که در خودروهای تک نفره برای بهبود توزیع وزن پشت سر راننده قرار می گرفت، در این نمونه زیر صندلی ها قرار گرفته است. ترمزها مانند طرح اصلی همه درام هستند.
دیدگاه شما
نظرتان را درباره این نوشته با دیگران به اشتراک بگذارید.